اعتکاف

مطمئنم برایی همه ی ما بعضی روزها یه ارزش و احترام خاصی دارند ویا اینکه برامون خیلی مهمند و البته خاطره ساز...ومارو پرت میکنند توی همون خاطره ها و دلتنگی ها ...                                                                                              

  دقیقا یکسال پیش برایه من توی این روزها یه اتفاق خاصی افتاد،اتفاقی که همیشه دوست داشتم تو سن20سالگی برام بیافته و خدای عزیزمو شکر میکنم که برام رقم زد و اتفاق افتاد، یعنی دعوت شدم ...دعوت برایه سه روز ناب باخدابودن فقط وفقط من وخودش. مسجد دانشگاه بودیم که برایه اولین بار بعد از نوسازی ها ما معتکفین اونجارو اففتاح کردیم.خدا خودش همه چیز رو کنارهم قرار داده بود ومثل همیشه به بهترین نحو..

بچه ها تازه امتحاناتشون تموم شده بوداما به شهرشون نرفته بودن تا این سه روز در کنارهم برایه اون هدفی که داشتیم دورهم جمع بشیم.در این سه روز بچه های نهاد غوغا کرده بودن و به بهترین نحواز معتکفین پذیرایی میکردند و برنامه ها ی خیلی خوب وعالی برایه هرروز داشتن :ختم قران،مداحی ، هم اندیشی های موضوعی، نماز جماعتها و...

خدایا حالا یکسال از اون روزها میگذره.اون سه روزی که خیلی عاشقانه ازش یاد میکنم و هروقت که یادم میاد ته دلم میلرزه که نکنه تو خواب و رویا بودم اما بعد با خودم میگم نه؟!چرا که هنوز صدای محزون حاج آقا صدیقی رو تو روز آخر بعد از اعمال ام داوود یادمه که گفت: بچه ها خوش به حالتون میدونم که فردا دوباره میرید تو این شهر و درگیر زندگی و ریتم همیشگی اون میشید ولی اون وقته که میفهمید تویه این سه روز کجا بودید !!اما حالا هر کاری که لیاقت داشتین و انجام دادین رو به خود اقا به امانت بسپرید چراکه امانتدار تر از امام زمانتون  برای سپردن این امانت یعنی سه روز بندگی خالص و ناب پیدا نمیکنید و ما همه یکدل و یکصدا پشت سر حاج آقا تکرا میکردیم و گریه........

 

ای خدای خوبم

                 نازنین همیشه همراهم                                                                                                                                                                    شکرت شکرت شکرت

/ 1 نظر / 25 بازدید